:: چاه ::

همراه ٍخود نسیم  ٍصبا می برد مرا

یا رب؛ چو بوی گل به کجا می برد مرا ؟

سوی دیار  ٍصبح رود کاروان ٍشب

باد  ٍفنا به ملک ٍ بقا می برد مرا

با بال ٍشوق ذره به خورشید می رسد

پرواز  ٍدل به سوی خدا می برد مرا

چاه نوشت :

به سان ِ دانش آموزی که صد بار برگه ی دفتر  ِ شصت برگ اش را می کند و

مچاله می کند و به سمت ِ سطل زباله نشانه می رود تا بل انشایی بنویسد

من باب ِ علم بهتر است یا ثروت ؛

.

.

 من نوشتم :

گر به دروغ هم بود، شیوه ی مهر ساز کن

دیده ی عقل بسته ام، کز تو خورم فریب را         _ رهی معیری _